آیا ما به دو کلیه نیاز داریم؟

می‌دانیم که بعضی از اعضای بدن دوتایی هستند مثل شش‌ها یا کلیه‌ها یا چشم.
نمی‌دانم کجا خواندم ولی احتمالاً طبیعت این طور بدن ما را طراحی کرده که یکجور ذخیره و زاپاس اطمینان برای انسان تعبیه باشد.
یعنی اگر در جنگ یا جنگل یکی از اعضا از کار افتاد آن دیگری به داد انسان برسد.
ولی آیا لازم هست انسان هم برای طراحی زندگی خود از این ترفند طبیعت استفاده کند؟ یعنی همه چیز را دوتایی کنیم؟
مثلاً دوتا کسب و کار
دو منبع درآمد
دو دوست و شریک
دو سایت
دو بیزنس
و همه این دوتایی‌ها که ما داریم. صبح سرکار دولتی میرویم و بعد از ظهر سر مغازه. علت هم این است که می‌خواهیم ریسک را کم کنیم.
البته نمیگویم درست یا غلط هست ولی نمیدانم
هر چه قدر فکر می‌کنم انگار این روش مربوط به دنیای قدیم بوده.
یادم هست که محمدرضا در روزنوشته‌ها می‌گفت که نیاز نیست که طراحی سیستم‌های پیچیده را بروی هر چیزی اعمال کنیم.
یعنی اگر ماشین را بدهیم طبیعت طراحی کند حتماً 2 تا موتور در آن قرار می‌دهد. چرا؟ چون اگر یکی خراب شد آن یکی به کار بیاید.
ولی الان این طور نیست و الان ماشین‌ها فقط یک موتور دارند. چرا؟
چرا چون جهان ما connected هست.

ما توسط سیم و کابل و جاده و ریل به هم متصل شده‌ایم. جایی که ماشینی خراب می‌شود. میدانیم  چند کیلومتر آنطرف‌تر تعمیرکار هست و از طرفی توسط موبایل به یک مرکز کنترل متصل هستیم و می‌توانیم زنگ بزنیم و تعمیرگاه یا دوستمان به دادمان برسد.

یعنی ما در جهان متصل هستیم. وقتی در جهان متصل هستیم باید به بهینه‌سازی فکر کنیم. به کوچک سازی فکر کنیم. به این فکر کنیم که نیاز نیست منابع را خودمان داشته باشیم و میتوانیم از منابع دیگران یا connected resources یا منابع اشتراکی استفاده کنیم.
به همین خاطر شاید داشتن یک سایت یا یک کسب و کار یا یک دوست خیلی خوب بهتر از داشتن چندین سایت و کسب و کار هست. در جهان مدرن ما نیاز به دو کلیه نداریم و در صورت ازکارافتادن آنها می‌توانیم از دیگری قرض بگیریم.

 

مطلب مرتبط:

توسعه قلمرو یا توسعه ظرفیت ها؟ | روزنوشته‌های محمدرضا شعبانعلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.