آینده همیشه ادامه‌ی گذشته نیست

پیتر ثیل در مقدمه کتاب صفر تا یک می‌گوید:

“هیچ دلیلی موجهی وجود ندارد که ترسیم آینده فقط در ذهن دانشگاهیان استنفورد یا هر دانشگاه دیگری و یا فقط در ذهن کارآفرینان سلیلیکان ولی نقش ببندد، آینده متعلق به همه جهانیان است.”

فکر کنم حرف پیتر ثیل این است که آینده را نباید ادامه گذشته دانست.

حال چون گروهی یا شرکتی یا ملتی یا قومی برای سال‌ها پیشرو و مبتکر و خلاق بودند باز همچنان انتظار داشته باشیم جهش‌ها و نوآوری‌های آینده صرفاً متعلق به این گروه یا دسته باشد.

یا چون تا امروز همیشه پیشرفت متعلق به یک نقطه یا یک شهر یا یک جغرافیای خاص در جهان بوده باز معتقد باشیم انسان‌ها ساکن همین نقاط آینده جهان را خواهند ساخت.

حتی به نظرم در کشور ما هم همین مورد مصداق داشته باشد.

چرا فکر می‌کنیم نابغه‌ها آینده و افراد موفق و شرکت‌های نوآور و ارزش آفرین از جاهای کوچک و محروم و دورافتاده از پایتخت کشور ظهور نخواهند بود؟

شاید کسانی که در شهرستان زندگی می‌کنند و هیچ وقت تجربه یک هویت مستقل نداشتند و همه این آدم‌ها جمیعاً مجبورند بودند همیشه در دسته‌بندی “شهرستان” (در مقابل تهران) چپانده شوند روزی برسد که انسان‌ها یا شرکت‌ها یا کسب و کارهایی به کشور یا جهان عرضه کنند که مردمان سایر نقاط انگشت به دهان شوند.

 

 همچنان که دیدیم اینترنت، تکنولوژی‌های جدید و نرم‌افزارهای تولید شده توسط چند جوان نهاد سنتی و قدیمی را به چالش کشیدند. سازمان‌هایی که توسط مدیران بسیار پرتجربه اداره می‌شود مقابل چند خط کد و نرم‌افزار زانو ‌زنند.

به لطف تکنولوژی شاید آن زمان دور نباشد که مراکز ایجاد ثروت و ارزش و پول در کشورمان نه در پایتخت بلکه در تمام نقاط توسعه یافته و نیافته سرزمین‌نمان پخش و پراکنده باشد.

2 نظر در “آینده همیشه ادامه‌ی گذشته نیست

  • ۱۳۹۶-۰۷-۱۸ در ۱۱:۵۷ ق٫ظ
    پیوند یکتا

    سلام. در نوشته، حرف شما درست. ولی باز هم در عمل میبینیم حتی در این فضای به ظاهر برابر اینترنت هم سرویس های کسایی پرطرفدار و سکه میشه که وابسته به مرکز و جمعیت های بالا باشن. و حتی در سرویس های فکری و خدماتی. به نظر میرسه آموزش های بهتر و در کنار اون زندگی در جمعیت های بزرگتر؛ افراد دارای خلاقیت رو بیشتر به سرویس های همه پسندتر راهنماست

    پاسخ
  • ۱۳۹۶-۰۷-۱۸ در ۱۲:۲۰ ب٫ظ
    پیوند یکتا

    حرف شما متین مهدی جان
    می‌دونم که جمعیت پارامتر مهمی برای ایجاد کسب و کاره و معمولاً شرکت‌ها جایی رشد می‌کنن که جمعیت زیادی وجود داشته باشه.
    مثلاً همین مزیت تهران و شهرهای بزرگ اینکه که تو هر کسب و کاری راه بندازی حداقل می‌دونی مشتری وجود داره ولی در شهرستان به غیر از سوپر مارکت و نانوایی و تاکسی معلوم نیست مشتری دیگری برای کار و ایده تو وجود داشته باشه.
    ولی اتفاقاً مزیت اینترنت همین ایجاد مشتریان بالقوه برای شرکت تو هست بدون اینکه دفتر دو دقیقاً در اون شهر مستقر باشه
    همین گوگل برای ۷۰ میلیون ایرانی سرویس می‌دهد بدون اینکه یک کارمند در ایران داشته باشد. این خیلی جالب نیست؟ بدون حضور فیزکی در جایی چنان مردم را به خودت وابسته کنی که یک روز هم نتوانند بدون تو سر کنند.
    از طرفی همان سرویس‌های پرطرفدار که می‌گویی تنها نوع کسب و کار نیستند ممکن است یک شرکت ۱۰۰ مشتری داشته باشد ولی همچنان سودده باشد به نظرم حرکت آینده از سرویس‌های پرطرفدار و عمومی به سمت کسب و کارهای گوشه‌ای و تخصصی خواهد بود
    البته منظورم کسب و کارهی آنلاین است که دست تو باز است وگرنه در مورد کسب و کارهای فیزیکی موافقم بعید می‌دانم از جاهای کوچک شرکت‌ها فیزیکی بزرگ بیرون بیایند.
    به یکی از دوستان هم می‌گفتم عموماً دانش کسب و کار و مدیریت و تجارت در شهرهای بزرگ وجود داشته و آدم‌های جاهای دور افتاده و کم برخوردار بیشتر درگیر نیازهای اولیه و کشاورزی و دامداری بودند. ولی الان طوری شده که همان روستایی هم یک سایت اینترنتی می‌چرخاند و درآمد کسب می‌کند ولی باز این اتفاق در حوزه انلاین بیشتر می‌افته

    پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.