درباره تمایز در عصر دیجیتال

یادم می‌آید چند سال پیش برای تدریس به یکی از شهرستان‌های کوچک ایران مراجعه کردم.

با خودم ‌گفتم اینجا خودش یک جا پرت است. کدام احد الناسی به فکرش خطور می‌کند که تا اینجا بیاید و استاد شود. از طرفی خود دانشگاه هم ناشناخته و تازه تاسیس بود طوری که اصلاً کسی از وجود آن خبر نداشت.

در حین اینکه در سالن منتظر بودم تا جلسه مصاحبه آغاز شود با یکی از افراد که او هم برای جذب هیات علمی به آنجا مراجعه کرده بودم سر صحبت را باز کردم.

مرد میانسالی بود و ظاهراً با تجربه.

همین طور که داشتم سوال می‌کردم گفتم شما کجا درس خوانده‌اید و از کجا می‌آیید؟

او جواب داد من در استرالیا درس خواندم و ۲۵ سال هم سابقه فعالیت در زمینه مهندسی مکانیک دارم. ساکن تهران هستم و از طریق اینترنت و آگهی وزارت علوم این جا را پیدا کردم. اینجا را هم تا امروز نمی‌شناختم و اولین بار هست که پایم به این شهر باز می‌شود.

انگار آب سردی رویم ریخته باشند.

من کجا و این کجا؟

آنجا بود که من فهمیدم دیگر امثال من با داشتن مدرک درجه دو نمی‌توانیم رقیب کسانی باشیم که با مدرک و سوابق محیر العقول از راه می‌رسند و قصد تدریس در دانشگاه دارند. طوری که بعدها تدریس و دانشگاه را ول کردم.

فهمیدم که رقابت در عصر دیجیتال رقابت سخت و دشواری است.

روزگاری که هر اتفاقی می‌افتد به مدد شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های دیجیتال همه باخبر می‌شود. حتی اگر  آگهی جذب استاد در دانشگاه دارغوز‌آباد باشد.

حتی مهم نیست از نظر فیزیکی کجای ایران یا جهان باشی.

زمانه‌ی که هر کس می‌تواند با چند دکمه به لیست بلندبالایی از متقاضیان و کارجویان و شرکت‌ها و تامین کنندگان و رقبا دسترسی داشته باشد.

اگر امروز کارت ویزیت چاپ می‌کنم و مشتری از من راضی نباشد با مقداری جستجو در گوگل می‌تواند کسب و کار دیگر را پیدا کند.

اگر امروز از طریق اینترنت بلیط هواپیما می‌فروشم اگر مسافر از من ناراضی باشد با چند کلیک می‌تواند به سایت دیگری مراجعه کند

اگر امروز به عنوان یک مدیر دنبال چند جوان با مدرک کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر گرایش مهندسی نرم افزار از دانشگاه تهران باشم با چند کلیک به لیست بلند بالایی از افراد دسترسی خواهم داشت

اگر امروز به دنبال خرید یک موبایل باشم و تصمیم بگیرم که از دیجی کالا خرید نکنم ده ها گزینه دیگر وجود دارد. (+)

در عصر دیجیتال پیدا کردن یک رقیب برای کسب و کار ما به مراتب آسانتر و سهل‌تر از گذشته است.

حال ما باید چه بکنیم؟

چه فعالیتی عرضه کنیم که نتوان با گوگل کردن رقیبی برای آن پیدا کرد؟

چه سابقه و چه مدرک و چه تخصصی داشته باشیم که در بانک اطلاعاتی کاریابی‌ها و سایت‌های کاریابی پیدا نشود؟

چه محتوایی ارائه کنیم که مشابه آن در اینترنت وجود نداشته باشد؟

اگر امروز مدرک دکتری مهندسی از بهترین دانشگاه ایران دارم آیا در سایت های مختلف یا گوگل چک کرده ام که ببینم در شهر و دهات ما چند نفر همان مدرک را دارند؟

اگر امروز در شرکتی کار می‌کنم به ذهنم رسیده که از مسئول منابع انسانی شرکت بپرسم در تخصص و حوزه من هر هفته و هر ماه چند نفر رزومه ارسال می‌کنند؟ در پایگاه اطلاعاتی شرکت چند رقیب آماده به کار وجود دارند؟

شاید اگر دنبال این سوالات باشیم پی خواهیم برد که تنها نیستیم و در میان انبوهی از رقبا هستیم که هر لحظه به تعداد آن افزوده می‌شود.

شاید به این فکر کنیم که چه تخصص، مهارت، مدرک، سابقه و منابعی را کسب کنیم و کلاً چه مسیری را طی کنیم که اگر فردا هم بخواهند ما را با دیگران جابجا کنند  نتوانند؟

در عصری که همه چیز را همگان دانند، یا اگر بخواهند می‌توانند بدانند، چطور بی‌همتا بمانیم؟

و آنقدر متمایز باشیم که دیگران با اینکه در درونشان از ما راضی نیستند و به ما فحش و نفرین هم نثار می‌کنند نتوانند ما را کنار بگذارند.

و اگر هم از دست ما خشمگین هستند ولی چون به تخصص و منابع ما نیاز دارند باز ما را تحویل بگیرند و به ما لبخند بزنند. 🙂

5 نظر در “درباره تمایز در عصر دیجیتال

  • ۱۳۹۶-۰۴-۳۱ در ۱:۱۶ ب٫ظ
    پیوند یکتا

    سلام بر جناب کریمی عزیز.
    نکات خوبی رو یاد آوری کردید که من رو یاد مبحث تمایز و حرفه ای گری انداخت.
    اینکه ما انقدر در حوزه خودمان حرفه ای عمل کرده باشیم که نسبت به دیگران متمایز باشیم. و به قول آنچه شما نوشتید ، ناگزیر باشند از اینکه مارا تحویل گرفته و به ما لبخند بزنند.
    یاد مثال موجود در فایل صوتی حرفه ای گری می افتم که می گفت ، پدر من بهترین و متخصص ترین نقاش قایق های کهنه در این شهر است.

    پاسخ
  • ۱۳۹۶-۰۴-۳۱ در ۵:۰۷ ب٫ظ
    پیوند یکتا

    شهرام جان خیلی ممنون که به فایل حرفه‌گری اشاره کردی. قصد دارم در آینده یک فرم مخصوص با توجه به آموخته‌هام از فایل صوتی تهیه کنم. کامنت تو باعث شد خاطرم باشه این کار را سریع‌تر انجام بدم.

    پاسخ
  • ۱۳۹۶-۰۴-۳۱ در ۸:۵۵ ب٫ظ
    پیوند یکتا

    علی. من جمله‌ای رو که متمم در سلسله درس‌های “برنامه‌ریزی توسعه مهارت” بیان کرد رو سرلوحه مهارت‌آموزی‌ام قرار دادم و در این ایام مثل فانوسی مسیرم رو بهم نشون میده. اینکه “در هر مهارتی (که قصد داریم در درازمدت از اون کسب درآمد داشته باشیم) سعی کنیم جزو ۱۰ درصد اول باشیم و در غیر این‌صورت اصلا به سمت اون نریم”.
    حرفی‌ که ست گودین هم در کتاب شیب به زیبایی از اون سخن گفته.
    در ادامه حرف‌های تو می‌خوام بگم ما نباید حتما بریم سمت توسعه مهارتی که دیگران نداشته باشن و با گوگل کردن پیدا نشه. ما می‌تونیم بریم به سراغ مهارتی که دیگران دارند و تلاش کنیم ما اون مهارت رو در سطح بسیار بالاتری بدست بیاریم.

    پاسخ
  • ۱۳۹۶-۰۵-۰۱ در ۰:۲۱ ق٫ظ
    پیوند یکتا

    بهروز جان به نکته خوبی اشاره کردی. متاسفانه یا خوشبختانه مدل ذهنی من بیشتر همیشه اولین بودن را نشانه می‌رود ولی به قول تو متمایز بودن همیشه با اول بودن هم ردیف نیست. می‌شود رقیبانی داشت ولی فاصله تو با آن‌ها آنقدر زیاد باشند که به این زودی ها به آن کسی نرسد. مثل موتور جستجو بینگ و گوگل که با اینکه گوگل اولین موتور جستجوی وب نیست ولی گویا بیش از ۸۰ درصد بازار دست اوست.

    پاسخ
  • ۱۳۹۶-۰۵-۰۱ در ۹:۱۵ ق٫ظ
    پیوند یکتا

    مهارت آموختنی است
    چیزی که باعث تمایز میشود، شخصیت فرد است.

    پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.