توئیت‌های هفته

– نوشتن برای نوشتن را دوست ندارم. تو این دوره زمونه که محتوای و سایت و کانال ریخته، وقت و توجه گوهر نایابه گزافه‌نویسی خوب نیست. مخاطب یکبار میاد می‌خونه چیزی نمی‌گه، دوبار می‌یاد می‌خونه، دفعه سوم میره دنبال یک چیز دیگه.

– واقعاً از نوشته‌های ارشادی خسته شدم. از جمله‌ی خودم. نویسنده‌ داره هی تلاش می‌کنه بهت بگه اینکار بکن اون کار نکن. انگار خودش مسیر موفقیت را تا آخر رفته و قله‌های سعادت را فتح کرده که داره به دیگران ارشاد می‌کنه.

– فکر می‌کنم هر قدر تکنولوژی پیشرفت کنه قشر پایین و کم سواد جامعه بیشتر متضرر می‌شه. چون بیشتر این افراد تو کارهایی مشغول به کارند که احتمال داره اتوماتیک بشه. یادمه یکبار مسئول دولتی از سرمایه‌گذاران می‌خواست از چین کارخانه‌ی تمام اتوماتیک وارد نکنن تا جا برای چند تا کارگر باشه کار کنن.

– وقتی تکنولوژی پیشرفت می‌کنه کشورهای توسعه یافته بیشتر سهم می‌برن تا کشورهای توسعه نیافته. یادمه یک نویسنده می‌گفت دوست داشته باشیم یا نه پیشرفت و توسعه آینده سهم کشورهای غربی است تا کشورهای آفریقایی و خاورمیانه.

– زندگی در ایران یعنی زندگی در  سرزمین‌ پیش‌بینی‌ناپذیری:

نمی‌دونی کارمندی که امروز زیر دستت کار می‌کنه فردا میاد سرکار یا نه؟

نمی‌دونی شرکتی که بالا سرته، ته ماه، اخراجت می‌کنه یا نه؟

نمی‌دونی شریک یا مدیری که امروز باهات خوبه فردا نابودت می‌کنه یا نه؟

نمی‌دونی دوستی که امروز باهاش دوستی فردا ناپدید میشه یا نه؟

نمی‌دونی ماشین یا وسیله‌ی که سوار میشی سالم به مقصد می‌رسه یا نه؟

نمی‌دونی اگر مریض بشی آنقدر تمکن داری که هزینه درمانش را بدی یا نه؟

نمی‌دونی چیزی که دیگران تولید کردن و می‌خوری واقعاً سالمه یا نه؟

نمی‌دونی فردا که از خواب بیدار می‌شی آیا شبکه‌ اجتماعی x هست یا نه؟

نمی‌دونی دو روز دیگه سایت یا وبلاگت  سرجاش هست یا نه؟

نمی‌دونی قانون X  بازم فردا وجود داره یا نه؟

نمی‌دونی اصلاً فردا از خواب پاشی ممکلتی به اسم ایران هست یا نه؟ 

یک نظر در “توئیت‌های هفته

  • ۱۳۹۶-۱۰-۱۶ در ۸:۵۷ ق٫ظ
    پیوند یکتا

    راستش من هم به این موضوع فکر میکردم این چند وقت با خودم گفت باید منتظر هر پیشامدی باشم و خودم رو برای بدترین حالت ممکن آماده کنم به قول خارجی ها : Hope for the best and prepare for the worst
    ——-
    همیشه انواع سناریوها رو تو زندگیم بررسی میکنم و تلاش میکنم به این آمادگی برسم که هیچ واقعه ای نتونه زیاد شوکه م کنه چون هر اتفاقی امکان داره بیفته (خصوصا در خاورمیانه).

    پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.