هنرمند رزومه نمی‌فرستد

آدمی که -به قول ست گادین- هنرمند است رزومه نمی‌فرستد و دنبال درست کردن رزومه و ثبت نام در لینکدین نیست. آدم‌هایی که می‌خواهند نقش ماشین یا کارگر را بازی کنند رزومه دارند و رزومه می‌فرستند.

اجازه بدهید از آن ور ماجرا و از جایگاه مدیر کسب و کار و کارفرما به مساله نگاه کنیم:

وقتی کارآفرینی ایده کسب و کار خود را در ذهنش طراحی می‌کند، همیشه دوست دارد نقش‌هایی تعریف کند قابل جایگزینی باشند. کارفرما نمی‌خواهد وابسته و اسیرِ کارمند باشد. او دوست دارد هر وقت کارمندی رفت یک نفر را جایگزین او کند.

مثلاً کارفرما نقش آبدارچی را دوست دارد. چون قابل تعویض است و هزاران نفر می‌تواند پیدا کرد که پست آبدارچی را قبول کنند. ولی یک کارفرما پست طراح سایت و برنامه‌نویس را خیلی دوست ندارد چون باید تمام زیرساخت شرکتش را بدهد دست او و این یعنی کارفرما تا ابد باید اسیر و گرفتار طراح سایت شود.

پس کارفرما تمام تلاش خود را می‌کند که سطح مشاغل خود را به پایین‌ترین سطح ممکن برساند. یعنی در حد کارهای ساده و کارگری و ماشینی و سطح پایین.

وقتی یک شرکت آگهی استخدامی منتشر می‌کند باید دو حدس زیر را زد:

یک: این پست چنان تعریف شده که ده و هزاران نفر بتوانند انجام بدهند.

دو: سطح این شغل در حد پایین و کارگری تعریف شده تا آدم‌های بیشتر کاندید آن باشند.

پس وقتی ما برای پستی رزومه می‌فرستیم باید این پیش فرض را قبول کنیم که با ده‌ها نفر دیگر برای یک شغل بی‌مزه و کسل‌کننده و ماشینی رقابت می‌کنیم.

حالا انسان‌های خلاق و هنرمند و سرکش نمی‌خواهند ماشین باشند.

نمی‌خواهند مثل یک اسب گاری کش یک سری کارهای تکراری را هر روز انجام دهند.

نمی‌خواهند تنها اجرا کننده یک سری دستورات بالاسری‌ها باشند و اجازه هر نوع خلاقیتی از آن‌ها گرفته شود.

آزاده‌ها و هنرمندها رزومه ندارند و رزومه نمی‌فرستند. این ماشین‌ها هستند که رزومه می‌فرستند.