چرا می نویسیم؟

در متمم در مورد انگیزهای تهیه محتوی چندین گزینه ذکر شده (+) من سعی می کنم آن گزینه ها را تا قسمتی تغییر داده و برای مفهوم جزئی تر نوشتن به کار بیندم:

انگیزه های نوشتن:

۱- برند شخصی

۲- تمرین تسلط کلامی

۳- ارضای حس رقابت با سایر نویسندگان

۴- دوست یابی یا جذب افراد جدید از طریق گوگل یا سایر وبلاگ ها برای رفع تنهایی

۵- تخلیه افکار و احساسات درونی

۶- جذب کاربر برای مقاصد دیگر 

۷- پیش بینی کسب درآمد از نوشتن

۸- در میان گذاشتن نظرات خود و استفاده از دیدگاه دیگران با یک جور طوفان فکری

به نظرم خیلی زیاد می توان انگیزه های متفاوت و مختلف برای نوشتن پیدا کرد و شاید به اندازه آدم های روی زمین انگیزه و معیار برای نوشتن پیدا کرد. ولی شاید زمانی نتوانیم آن طور باید و شاید به این کار بپردازیم و حق آن را ادا نکنیم که در ظاهر انگیزه و معیار X را در نظر داشته باشیم ولی به خود بقبولانیم که نه انگیره و هدف من Y بوده شاید هم نوعی خود فریبی کنیم. که کار ذهن ماست ولی در کل فکر کردن به انگیزه پشت کارها همیشه به انجام بهتر آن کمک می کند. شما چه انگیزه ای برای نوشتن دارید؟ اگر محرمانه نیست

پی نوشت: خیلی این متن را فکر کرده ننوشتم. همین جوری به ذهنم آمد و آن را تحریر کردم.

6 نظر در “چرا می نویسیم؟

  • ۱۳۹۵-۱۱-۲۸ در ۶:۲۹ ب٫ظ
    پیوند یکتا

    شاید بشه موارد زیر رو هم به این لیست اضافه کرد:
    + گسترش مدل ذهنی خودمان بین دیگران و پیدا کردن مخاطب حرف‌هایمان.
    + کسب اعتبار. چند وقت پیش یکی از دوستانم به من گفت که می‌شه از طریق نوشتن اعتبار خوبی رو به دست آورد. شاید بشه گفت همون برند شخصی هست.
    + مطالعه بیشتر و به دنبال آن تفکر بیشتر. من این مورد رو این مدت زیاد تجربه کردم. برای اینکه بتونم یه نوشته درست و حسابی بنویسم مجبورم لااقل یه خورده هم فکر و مطالعه داشته باشم که این به نظرم خیلی عالی هست.
    + آشنا شدن با سایر نظرات و دیدگاه‌ها. مخصوصا وقتی افرادی پیدا بشن که علاوه بر خوندن نوشتمون برامون نظرات موافق و مخالف خودشون رو بنویسن. این طوری متوجه می‌شیم که چقدر نظرات و دیدگاه خودمون درست هست و یا اینکه از نظرات خودمون که قبلا شاید ناخودآگاه بهشون عادت کردیم، بهتر و بیشتر بهشون فکر کنیم و آگاهانه‌تر ازشون دفاع کنیم و یا حتی تغییرشون بدیم. باز هم این مورد رو من خیلی توی نوشتن وبلاگ دوست دارم.
    البته به نظرم اگه بشه بعد از لیست کردن این انگیزه‌ها و دلایل، اونها رو برای خودمون اولویت‌بندی هم بکینم خیلی خوب می‌شه.

    پاسخ
    • ۱۳۹۵-۱۱-۲۸ در ۷:۱۹ ب٫ظ
      پیوند یکتا

      طاهره بعد از نوشتن این پست به این فکر کردم که آیا انگیزه های نامناسب هم می تواند پشت نوشتن باشد؟ آیا می توان برای کار مثبت و مباح انگیزه های منفی داشت؟ شاید برای کسی اهداف و معیارهای خوب انگیزاننده نباشد . می توان نیت را فدای خود کار کرد؟ چون قبلا در یکی از پست های محمدرضا اشاره کرده بود که حتی اگر پشت کارها انگیزه های به ظاهر خوب هم نباشد می توان آنها را انتخاب کرد مثل کسی که برای قدرت طلبی و ارضای حس تسلط بر دیگران شرکتی بزرگ تاسیس می کند و موتور محرک مدیریتش قدرت است. آیا برای نوشتن که کاری مباح است می توان انگیزه های سوء البته از نظر عامه مردم مثل قدرت طلبی یا موارد مشابه داشت؟ چون می دانیم بالاخره منافع نوشتن زیاد هست به هر نحو آنرا انجام دهیم برایمان خاصیت خوبی دارد. مثلاً تو فرض کن کسی در متمم به خاطر صرفاً گرفتن امتیاز بیشتر می نویسند و کامنت می گذارد یا تمرین حل می کند آیا انگیزه رقابت کردن می تواند قابل قبول باشد یا نه باید این نوشتن و زحمت کشیدن صرفاً وابسته به معیار و انگیزهایی مثل مثبتی یادگیری و رشد و فردی و رشد شغلی و غیره باشد؟ در صورتی که می دانیم بالاخره منافع این کار برای فرد زیاد است.

      پاسخ
      • ۱۳۹۵-۱۱-۲۹ در ۸:۱۳ ق٫ظ
        پیوند یکتا

        کاملا درسته. همیشه لازم نیست که این همه انگیزه‌ها شیک و همه‌کس پسند باشه.
        مثلا همین متمم رو که مثال زدی. اعتراف می‌کنم که تمرین درس‌های استعدادیابی رو فقط و فقط برای اینکه بتونم عنوان ارزیاب اونها رو به دست بیارم، نشستم و حل کردم ؛)
        کارم از نظر خودم درسته چون واقعا احساس نیاز می‌کردم که باید چنین عنوانی رو به‌دست آورد. حالا شاید برای کس دیگه بخوام با سیستم دو توضیح بدم، بگم هدف من تنها و تنها یادگیری درس‌های استعداد یابی بوده. در حالی که اگر هم بوده، اون موقع اولویت اول من نبود ؛)
        می‌دونی به نظرم اصلا اشکالی نداره که یه نفر به خاطر ارضاء نیازهایی مثل قدرت طلبی، رقابت با دیگران و مسلط شدن بر آنها، برتری طلبی و اول بودن، دیده‌شدن، اثبات خود و نشون دادن توانایی‌ها به دیگران، یا حتی به‌دست آوردن پول بیاد و از ابزاری مثل نوشتن استفاده کنه. مگه شاعران در قدیم این کار رو نمی‌کردن. طرف دیوان ۱۰۰۰ بیتی می‌سروده و بعد اونو به یه بارگاه شاه تقدیم می‌کرده. خب این کارش به‌خاطر کسب یه سری منافع بوده.
        چون بالاخره اینها نیازهایی هست که طی هزاران سال تکامل در انسان‌ها به‌وجود آمده و به راحتی با چهار تا توصیه و حرف، نمی‌شه اونها رو نادیده گرفت و یا حتی حذف‌شون کرد.
        پس نوشتن یه ابزار هست که هرکسی می‌تونه بسته به نوع نیازی که می‌خواد برآوردشون کنه، ازش استفاده کنه. نیاز هم چون چیزی درونی هست به نظرم انگیزاننده فوق‌العاده خوبیه برای ادامه دادن یه مسیر تا آدم بتونه به هدفش برسه.
        حالا از قدیم گفتن که هدف وسیله رو توجیه نمی‌کنه. توی نوشتن به نظرم کاملا توجیه می‌کنه. چون وسیله «نوشتن» خوب هست. حالا می‌مونه فقط هدف 🙂
        پی‌نوشت: آخییییش. علی چقدر خوبه که اینجا هرچقدر دلم می‌خواد می‌تونم روده‌درازی کنم و حرف بزنم 🙂

        پاسخ
        • ۱۳۹۵-۱۱-۲۹ در ۶:۲۲ ب٫ظ
          پیوند یکتا

          طاهره فکر کنم احتمالاً گروهی وجود دارند که همون درس استعدادیابی را نه شروع کردن و نه تونستن تموم کنن. شاید به خاطر اینکه می خوان انگیزه شون را صرفاً از یک مجموعه محدود و بسته از انگیزهای مثبت (مثل عطش یادگیری، رشد فردی و امثال هم) انتخاب کنن و وقتی نمی تونن خلاف این انگیزاننده های زیبا و شیک حرکت کنن توانی برای تمام کردن یک کار پیدا نمی کنن.
          طاهره به نظرم ما برای انجام دادن یک کار فقط باید محاسبه سود زیان کنیم. آره درسته این انگیزه برای من زیان آور هست ولی وقتی چیزیهایی که به واسطه اون به دست می یارم خیلی خیلی بیشتر و سودآورتر از خسارت های این مسیر است.
          حدس می زنم فواید دانسته های درس استعدادیابی یا هر دانش و کتاب و مطلبی خیلی بیشتر از ضررهایی است که به واسطه انتخاب انگیزاننده نامناسب به ما تحمیل میشه. حتی اگر اون دانش را صرفاً برای ارضای نظر دیگران یا ارضای عقده های درونیم انجام بدیم. اصلاً مگر میشه ما بدون خسارت به چیزی برسیم. فقط می تونیم بیلان را تحلیل کنیم که منفی است یا مثبت.

          پاسخ
  • ۱۳۹۵-۱۲-۰۲ در ۹:۱۴ ق٫ظ
    پیوند یکتا

    علی عزیز.
    اگر من هم بخوام نظر خودم رو – خیلی خلاصه – در مورد سوالی که پرسیدی، بگم:
    من نوشتن رو ابزاری میدونم که با خُرده ابزارهای واژه ها و عباراتِ خودش، بهم کمک می کنه تا افکار و احساساتم رو (البته تا جایی که امکانپذیر باشه و تا جایی که خودم بهش اجازه بدم) از عمق و از درونِ وجود و ذهنم، به سطح و به بیرون بکشم.
    این لذتبخشه وقتی میبینی میتونی درونت و ذهنت و دغدغه هات و گاه احساساتت رو در قالب کلمات بریزی و سعی کنی با تمرین لذتبخش تسلط کلامی، به شیواترین شیوه، اونها رو برای خودت و برای دیگران به تصویر بکشی.
    ضمن اینکه، نوشتن رو عاملی میدونم که من رو از درون بزرگ کنه و به من از درون، رشد و توسعه ببخشه، نه از بیرون. که مسلماً وقتی من از درون رشد کردم، تصویرش هم در بیرون، با موفقیت هایی همچون ایجاد برند شخصی یا موفقیت های دیگری، انعکاس پیدا خواهد کرد.
    حتی اگر هم برای نوشته هام، انگیزه های درونی و شخصی دارم، انگیزه های ارزشمندی رو برای خودم تعیین می کنم و وجود انسانی خودم رو اونقدر والا و ارزشمند می دونم که انگیزه های نوشتنتم رو به انگیزه های دون، و اونهایی که فایده شون، به طور خاص و تنها، متوجه ی شخص خودم باشه، آلوده نکنم.
    انگیزه هایی که بتونن، حتی به خودِ من هم در خلوت شخصی خودم، احساس ارزشمندی ببخشن. این حس زیبا رو بهم ببخشن که با نوشته ای تونستم نه تنها برای خودم، بلکه برای یک نفر دیگه، برای چند نفر دیگه، برای یک کامیونیتی، برای یک جامعه یا … به اندازه ی ذره ای هم که شده الهام بخش باشم و اثری مثبت و مفید از خودم بر جای بذارم.
    انگیزه های درونی ای که بهم کمک کنن تا بتونم به کمکشون، ویژگیها و روحیات انسانی ام رو حفظ کنم، تقویت کنم و توسعه ببخشم.
    همینطور، این موضوع تاثیر میذاره روی اینکه چه نوشته هایی رو از چه کسانی برای خوندن انتخاب کنم و بهشون توجه کنم.
    برای من، نوشته یا نوشته هایی که صرفاً برای هدف ها و انگیزه های شخصی، برای برنده شدن و بزرگتر شدن و بالاتر رفتن از دیگران در یک رقابت، برای خودنمایی، برای تقلید یا شبیه شدن ظاهری به دیگری یا دیگرانی که جزو افرادی موفق محسوب میشن، یا موارد مشابه، نوشته شده باشه؛ نمیتونه ارزشی برای خوندن داشته باشه.
    و تا جایی که برام امکان داشته باشه، از اینجور نوشته ها و از نویسنده ی اون نوشته ها، احتراز و دوری میکنم.

    البته این فقط نظر شخصی منه. و بهش پایبندم.
    ممنون بخاطر مطالب خوب سایتت.
    شاد باشی. 🙂

    پاسخ
  • ۱۳۹۵-۱۲-۰۶ در ۱۰:۵۷ ق٫ظ
    پیوند یکتا

    مهمترین هدف من از نوشتن گهگاه، مرور افکار و رویدادهای گذشته خودم در آینده ‌ست.

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.