A tip for studying better

I have a habit (not completely a habid but try to be) in reading book or listening to audiobook or watching movie:

I don’t like to read or watch a whole content in on day, instead I break a long content to small parts, so a piece of content can be read or watched in 25 minutes (one pomodoro) 

If you like to find more information about pomodoro technique, please refer to motamem.org, especially a comment has written by my friend tahereh khabari لبخند

For example, I am reading a book entitled “Hooked” this days, written by Nir Eyal

(I apologize for stealing its ebook format from web, unfortunately I was Hooked by a digital service named libgen. )لبخند

I spend 25 minutes in studying this book everyday.

But as I finish a part of book or digital file, I began to worry weather I will find the Exit Point after some days?

I know we can use bookmark feature, but I use a very simple pdf reader on my computer (not a high professional ebook reader) also, I think there is no bookmark button on video or audio player.

I have found a solution and now I want to explain a useful tip.

I don’t recommend that you use the tip, in fact, I suggest that you test it.

It maybe help you to remember the time or point that you have left the book or file.

Here:

You just add Exit Point (such as page number or minute) to the rest of the file name, according  to the screenshot below:

 

 

 This trick join two parts of a content like a bridge join two parts of a city.

دغدغه‌های آموخته‌شده

پیش‌نوشت ۱: عنوان این نوشته از مطلب محمدرضا شعبانعلی با عنوان “آرزوهای آموخته شده” گرفته شده است.

پیش‌نوشت ۲:این متن را به بهانه نوشته سجاد سلیمانی در مورد کمبود آب نوشتم. 

پیش‌نوشت ۳: این مطلب خیلی طولانی است. واقعاً توصیه می‌کنم نخوانید. من خودم برگردم نمی‌خوانم.

تا چند سال پیش اخبار (خصوصا سایت‌ها) را خیلی پیگیری می‌کردم. تا سال ۱۳۹۰ تعداد سایت‌های خبری کم بود و من هم، همه آن‌ها را feed کرده بودم و هیچ خبری را اجازه نمی‌دادم نخوانده از زیرذهنم رد شود.

“همه” را اغراق نمی‌کنم. واقعا همه اخباری که در این مملکت تولید می‌شد را می‌خواندم.

این کار را هم مصداق بروزبودن و باخبربودن از اوضاع و معادل دانایی می‌دانستم و به آن افتخار می‌کردم.

به طوری که وقت غذا خوردن نداشتم و لقمه در دهان اخبار سیاسی یا تکنولوژی را می‌خواندم.

بگذریم از اینکه آخرهای سال ۹۰ دچار حمله‌ها عصبی شدم طوری که با چشمان باز، رویاهای وحشتناک می‌دیدم، در خواب صحبت می‌کردم، استرس شدید داشتم به نحوی که هر وقت دستم را برروی قلبم می‌گذاشتم تندی آن را می‌فهمیدم، چشم‌هایم مگس‌پران گرفت (که تا امروز است) و کارم به افسردگی و دکتر و قرص‌های آرامش بخش کشید.

آنقدر هم احمق بودم که فکر می‌کردم این وضعیت ناشی از فشار بیکاری و فشار پایان‌نامه است.

مثل امروز نبود که شعبانعلی برود پدرش دربیاید و چشم و چالش کور شود، چند ده کتاب و مقاله بخواند و خلاصه کند و بیاید و بگوید: که عزیزان چندکاره‌گی نکنید که پدر مغرتان درمی‌آید.

آن روزها از چندکاره‌گی و مدیریت توجه خبر نداشتم و نمی‌دانستم مرور اخبار و باز کردن چند ده Tab (واقعا چندده) برای خواندن نوشته‌های وبلاگ‌ها و خبرگزاری‌ها چه بلایی بر سر مغز انسان می‌آورد.

طوری که خبرگان امر متفوق قول‌اند که نه روح (که شاعران می‌گویند و کسی ندیده)، بلکه بخشی “فیزیکی” و قابل دیدنی از مغز، به خاطر این رفتار، تخریب می‌شود.

الان هم این عادت بد را دارم و هر چند ساعت یکبار ناخودآگاه به سایت عصر ایران سر می‌زنم و چند ثانیه می‌مانم و خارج می‌شوم.

آرزو دارم روزی هیچ وقت قیافه نازیبای این سایت‌ها خصوصا ایرانی را نبینم. ولی فعلاً بخاطر عادت (که ترک آن موجب مرض است) باید تحمل کنم.

از اینها بگذریم و از داخل پارانتر به بحث اصلی برگردیم که همان دغدغه کم آبی که ذهن همه ما را اشغال کرده.

در همه حرف‌هایی که در ادامه می‌زنم خدا نکرده  قصد کم‌اهمیت یا بی‌اهمیت دانستن مسله هدررفت آب را ندارم. چون می‌دانم کسی که یک منبع (در این جا آب) را هدر دهد و نتواند آن را به درستی مدیریت کند سایر منابعش ازجمله پول، زمان، توجه‌اش را هم به باد خواهد داد.

بلکه می‌خواهم کمی اغراق کنم و از زاویه انتقادی به مسله نگاه کنم.

اگر اجازه بدهید می‌خواهم یک داستان شخصی عرض کنم.

چند سال پیش که خیلی بحث سموم کشاورزی داغ بود (شاید الان هم باشد نمی‌دانم) و به شدت در اخبار به کشاورزان زحمت‌کش که تا دیروز محصولات آنها را خورده‌ایم و با دست رنج آنها به این وزن و هیکل رسیده‌ایم، مورد فحاشی و تخریب بودند که این جماعت در میوه ها و سبزی‌ها سم و کود می‌ریزند.

به طور مثال اگر به سایت عصر ایران نگاه کنید می بینید چند ده مطلب اختصاصاً به آن پرداخته است.

من هم به شدت دغدغه این مسئله را گرفته بودم.

پوست میوه‌ها را می کندم.

وقتی میوه، مزه خاصی می‌داد می‌گفتم ببین فلانی، اینقدر به این میوه سم زدن مزش عوض شده.

یا با یکی از دوستان که کشاورزی می‌کرد، در مورد …سوختگی کشاورز همسایه‌شان صحبت می‌کردیم که یکسال به انگورهاش سم داد، بزرگ شدند و فروخت و پولدار شد و سال بعد انگورهایش بو گرفت و کسی نخرید و بدبخت شد.

به همین منوال این ترس در وجودم بود که یک روز به عادت مالوف در سایت آمازون می‌چرخیدم و سعی می‌کردم کتاب‌ها را براساس ستاره آنها رتبه‌بندی کنم تا ببینیم که چه کتاب‌هایی مطرح هستند بروم آنها را از libgen دانلود کنم و بگذارم کنار میلیاردها صفحه pdf که قرار بود انشالله بعد از مرگ و در سکوت و آرامش بزرخ و بهشت مطالعه کنم.

ناگهان به یک کتابی رسیدم که به در شاخه کشاورزی پرطرفدار بود:

اصل بحث کتاب این بود که شما در خانه ماهی و محصولات کشاورزی ارکانیگ تولید کنید.

به این صورت که با مخزن آب و لوله و خاک و وسایل آکواریوم، سیستمی را بسازید به نام آکواپونیک (+)

که در آن ماهی‌ها در یک مخزن رشد کنند،

فاضلاب ماهی‌ها به مخزن دیگر که ریشه محصولات کشاورزی (مثل گوجه فرنگی و کاهو وحتی درختان کوچک) درون سنگ‌ریزه بزرگ قرار گرفته‌اند، وارد شوند.

آب با گذر از میان ریشه‌ها، هم موارد غذایی لازم برای گیاه را تامین می‌کند و هم بدون نیاز به فیلترهای صنعتی، تصفیه شود.

و باز به مخزن ماهی ها برگردد.

یک سیستم بسته که هیچ مصرف آبی هم ندارد. فقط اتلاف در حد چنددرصد تبخیر آب اتفاق می‌افتد. 

اگر توضیحات من گنگ بود شاید این تصویر بتواند کمک کند:

 

 من هم کلاً عاشق ایده و ایده دادن بوده و هستم. مثل این دوستان IT که می گن ایده بده، ها، ایده بده، از خودت ایده در وکن. کمی فشار بدی ایده میاد.

و از طرفی اون موقع ها جو کارآفرینی داشتم گفتم چه بهتر این کار را شروع می‌کنم:

در خانه ماهی پرورش می‌دهم.

بعد چه بهتر دیگر که میوه‌ و سبزی از مغازه نمی گیریم و پولدار می‌شویم.

بعد به آشنایان می فروشیم.

بعد چون کسی در ایران خبردار نیست تو می‌تونی یک استارآپ بزنی.

بعد شروع کنی تو خانه‌های مردم اجرا کردن.

بعد تو یک زمین بزرگ این کار را گسترش می‌دی.

بعد به کشورهای محتلف می‌ری.

در کنفرانس‌ها شرکت می‌کنی.

میری استرالیا که مهد این دانشه و

…ناگهان پام خود و  کوزه روغن ریختلبخند

بگذریم

من شروع کردم به ساختن این وسیله.

یادم نمی یاد ولی ۲ بار کتاب خارجی‌اش را خواندم .که آن موقع برایم دشوار بود.

بعد اجرای آن. چند ماه دنبال ماده بنام پوکه بودم که بجای خاک در سیستم استفاده می‌شد.

چندده مصالح فروشی‌ها را گشتم آخر هم رفتم و از ده کیلومتری شهر در جایی که بلوک‌های سیمانی می‌ساختند پیدا کردم و با چه مصیبتی به شهر آوردم.

من اون روزها تهران دانشجو بودم ولی نمی‌رفتم.

هم اینکه حوصله نداشتم و کاری هم داخل دانشگاه نداشتم.

 استاد راهنمام معاون وزیر بود و اصلا وقت نداشت و آنقدر درگیر بود که اسم ما را هم فراموش می‌کرد.

ولی به خاطر شوق این مساله می‌رفتم تهران برای خرید لوازم آکواریم.

کلی جستجو در اینترنت کردم تا فهمیدم که بورس لوازم ماهی و آکواریوم تو تهران خیابان نواب است. بعد شال و کلاه کردیم یک روز کامل رفتم و همه مغازه را گشتم و آخر سر از یک مغازه به اسم ماهیران چند تا موتور آکواریوم گرفتم.

هر روز در اینترنت می‌گشتم که خدای نکرده کسی دیگه تو کشور این کار رو شروع نکنه و من جزو اولین‌ها باشم.

دغدغه‌ام هم این بود که خدای نکرده این ایده (که من از خارجی‌ها دزدیدم) را در آینده حین ارایه کسی از من ندزده.

حتی می‌خواستم استراتژی محتوی هم برروی آن پیاده کنم و در زمینه aquaponics وبلاگ‌نویسی و برو تا سایتی مثل متمم.

چون همیشه به مهندسی و ساختن و درس کردن و خراب کردن علاقه داشتم به جای اینکه برم و یک آکواریوم آماده بخرم رفتم  Howto سایت‌های خارجی را برای ساختن آکواریم خوندم.

بگذریم از پیدا کردن شیشه و بردن به شیشه بر و چسب کاری و زخمی شدن دست و غیره که بالاخره تونستم به دست خودم بسازم.

حتی قصد داشتم در کنفرانسی  که در بافق یزد برای این مساله برگزار می‌شد شرکت کنم.

یا قصد کردم برم در دانشگاه علمی کاربردی شهرمان رشته پرورش ماهی بخوانم که متاسفانه نداشتند وگر من الان لیسانس پرورش ماهی را گرفته بودم.

هزینه‌های زیاد از جمله چند صدهزارتومان به اضافه صدها ساعت وقت منجر شد به چیزی که در پایین بخشی از آن را می‌بینید:


همه این داستان ها را گفتم و سرتان را درد آوردم که یک چیز بگویم:

 این دغدغه را چه کسی در ذهن من ایجاد کرده بود؟

من احمق بودم

من داشتم دغدغه‌های مدیر مسئول سایت عصر ایران را پیگیری می‌کردم نه دغدغه خودم را.

کجای زندگی‌ام اینقدر به مواد غذایی حساس بودم؟ از پدر مادرم که می‌گفتند نان‌هایی که می‌خورند ترکیب شن+خاک اره+آرد بود

تا خودم

که دروان نوجوانی بعد از فوتبال قوت غالب ما نوشابه و بادام زمینی بود.

من برای کسی دغدغه داشتم و  برای او دل می‌سوزاندم که نمی‌شناختم

حتی اسمش را هم نمی‌دانستم

من بعد از آن نتیجه گرفتم:

در انتخاب دغدغه‌هایم دقت کنم.

من نمی‌خواهم دغدغه رئیس جمهور، دغدغه محافطان لایه ازون در نروژ، دغدغه مدیر روابط عمومی فلان اداره (که خودش هم نمی‌فهمد و سرتاپای شهر را از پول بیت المال بنرباران می‌کند)، دغدغه مدیر فلان سایت یا شبکه تلویزیونی را داشته باشم.

همان مساله کمبود آب را در نظر بگیریم. من یک سال در سازمانی که متولی اصلی مدیریت منابع آب کشور بود کار کردم.

به خاطرم کارم (گرفتن ایزو) مجبور بودم اکثر اطلاعات سازمان را از بخش‌های مختلف آن جمع آوری کنم.

در ماه آخر فعالیتم، برای گرفتم مقدار “افت سالانه منابع آب” (یعنی اینکه هر سال جقدر ارتفاع آب پایین می‌آید) به بخشی بنام بخش مطالعات پایه  مراجعه کردم

در ذهن خود پیش فرضم این بود که با توجه به حجم سروصدای که در دولت و جامعه بخاطر کم آبی بلند شده حتما با آمار وحشتناکی مواجه خواهم شد.

وقتی آن کارمند از داخل کامپیوتر شلوغش،  آمار ده سال اخیر را به من نشان داد که: در ده سال اخیر آمار ثابت بوده و هر سال متوسط ۱ متر سفره افت کرده

در ۵ سال اخیر حجم پیام و سخنرانی‌هایی که رسانه‌ها و مدیران که فضای کشور را با آن پرکرده اند هیج رابطه ای با مقدار کاهش منابع نداشت و اغراق گونه بود. 

حتی آنطور که یادم هست سالهای قبلتر مقدار افت بیشتر هم بوده ولی صدای کسی در نیامده بود.

طبیعاً من کارشناس خبره حوزه آب نیستم. الان کسی می‌تواند زیر این مطلب پیام بگذارد که شما اشتباه می‌گوید و آمار درست این است و من هم الان ابراز تسلیم می‌کنم. 

ولی حرف من این است آیا شدت دغدغه‌های ما به اندازه خود فاجعه است یا ساخته پاخته رسانه‌ها و تلویروین و دیگران است.

ما هیچ حس و برداشت نسبت به هیچ چیز نداریم مگر آنکه در مورد آن، بشنویم یا بخوانیم.

بعد از آن است که پی به بزرگی یا کوچکی آن می‌بریم.

خود پدیده‌ها که ذاتا درشت یا ریز نیستند و با زبان خود اعلام نمی‌کنند که: مردم ما فاجعه هستیم، داریم می‌آییم. استرس بگیرید.

پس درک ما آن چیزی است که رسانه‌ها به ما می‌دهند.

نهایتاً می‌خواهم بگویم دغدغه های خود را گزینش کنیم

نگذاریم هر کس از در رسید، فکر و آشوب و دغدغه شخصی خودش را در ذهن ما بکارد و برود.

ببینیم واقعا دغدغه ماست.

مثلا الان در این مقطع ار عمر (نوجوانی جوانی میانسالی پیری) باید دغدغه من غذای ارکانیگ باشد؟

حتی همان پدر و مادری که در کنار ما نشسته اگر دغدغه کلسترول، چربی و غذای ارگانیک دارد لزوما قرار نیست بجای آنها من هم از فردا لب به چیزی نزم. او در جوانی حالش را برده و هر چیزی را خورده الان هم دنبال این است که چندسالی از خدا بدزد و حال ببشتری ببرد.

یا به این شرکت‌های برق و آب نگاه کنید چقدر پیام‌های صرفه‌جویی‌شان گوش فلک را پر کرده.

یعنی اگر چند دقبقه شیر آب را بیشتر باز کنی یا لامپ دستشویی را یادت برود خاموش کنی (که اشاره کردم کار کاملاُ اشتباهی است) احساس می‌کنی قتل عمد کردی و سعی می‌کنی خودت را به نزدیک‌ترین دادگاه معرفی کنی.

اگر برای بزرگترها در آمریکا می‌کی‌موس یادگار دوران بچگی است. خاطره کودکی ما هم بابابرقی است. (ایده مرحوم کاشانی). (فکر نکنم در قید حیات باشند آن موقع که بابا برقی خیلی پیر بود)لبخند 

ولی همین روز، اگر به چراغ‌های کوچه یا خیابان‌تان دقت کنید، می‌بینید که بانو آفتاب در آسمان نورافشانی می‌کند ولی ماه‌های مصنوعی اداره برق فعلا نمی‌خواهند بروند.

می بینید در روز روشن چراغ بلوارها روشن است.

لوله آب می‌ترکد.

زنگ می‌زنی التماس می‌کنی.

آخر آنقدر آب می‌رود که شهروندان ماشین‌هاشان را می شورند.

به همین ادارات برق و آب سر بزنید.

ببنید چقدر از شیر کم مصرف، انرژی خورشیدی، سیستم‌های پیشرفته صرفه جویی برق در آنها خبری نیست.

یکی از بزرگان (نمی‌گویم نسیم طالب چون در حدی نیستم که از دهان کوچک من این اسم بزرگ خارج شود)

می‌گوید از شرکت‌هایی خرید کنید که محصولاتشان را خودشان و مدیرانشان هم مصرف می‌کنند.

من می‌گویم پیام و توصیه‌های های آدم‌ها و شرکت‌هایی که خودشان به آن توصیه‌ها عمل نمی‌کنند را گوش نکنید.

پی‌نوشت: این کامنت محمدرضا هم شاید مفید باشد. ایده این مطلب را از نوشته او گرفتم.

مصاحبه شغلی

در اواخر یک مصاحبه شغلی، مدیر منابع انسانی شرکت، از مهندس جوانی که به تازگی از یک دانشگاه خیلی خوب فارغ التحصیل شده بود پرسید:

«شما به دنبال چقدر حقوق هستید؟».

مهندس جوان پاسخ داد:

«حدود ۵ میلیون تومان ماهیانه مناسب به نظر می‌رسد، البته به سایر مزایای شغلی هم بستگی دارد». 

مصاحبه کننده گفت: «نظرتان راجع به این مزایایی که عرض می‌کنم چیست؟»

۵ هفته مرخصی سالیانه. ۱۴ روز مسافرت با هزینه شرکت. پوشش کامل بیمه‌ای و یک خودرو در اختیارتان. 

مهندس جوان هیجان زده گفت: «شوخی می کنید!»

مصاحبه کننده پاسخ داد: «بله، البته اول شما شروع کردید»!

 

منبع: کتاب فنون مذاکره محمدرضا شعبانعلی صفحه ۵۳.

بدترین فوبیا چیست؟

فوبیا (Phobia) به چه معنی است؟

فوبیا از از لغت یونانی فوبوس به معنی ترس دائمی از چیزی یا شرایطی است، که فرد حاضر است تلاش های زیادی بکند که گرفتار آن شرایط نشود  و به طرز نامتناسب و خیلی افراطی تلاش می‌کند که از خطراتش فرار کند. منبع: همایش انتخاب شعبانعلی

بنظرتون تعداد کسانی که ترس دائمی از مرگ دارن بیشترن یا کسانی که از سخنرانی در جمع می‌ترسن؟ فوبیای مرگ یا فوبیای سخنرانی؟ من که از هر دوتاشون می‌ترسم.

آمارها (+) نشون می‌ده:

پس همانطورکه مشاهده می‌کنید تعداد افرادی که از سوسک می‌ترسند و نمی‌توانند آنرا با دمپایی بکشند از اینکه که دنیا، با دمپایی‌اش، آنها را بکشد بیشتر است.

پی‌نوشت: دوستان این فوبیاها را رها کنید، من بدترین فوبیای دنیا را پیدا کردم. با دیدن این کلیپ ۲۰ ثانیه‌ای به آن پی خواهید برد لبخند

What is the next gerenation of content

I am very curious about private and undiscovered data about people on web.

I like searching information about them on internet via google, even so he/she is my best close friend or my sister,

I love put her/his name or phone number on google search box and spend many time on reading result pages.

Sometimes during the conversation with a cauleage or a friend, I mention the information that has been found earlier and destroy her or his privacy,

I really sorry about that and nowadays try hard to change this bad habit. unfortunately, until now my efforts have not lead to a great improvment.

definitly It will take long time to happen, because It has been rooted in my mind and become a unconscious behavoir.

One day, I was searching about term “shabanali” and suddenly I founded a hidden instagram account that belong to mohammadreza. I surprised,

Then I ask myself: hey man, It’s account of one guru that everyday and everwhere he swear social networks such as instagram or facebook, so what is this?

but I deldariلبخند myself: man, think positive, you don’t know antyhing about his, Maybe there some hekmatلبخند behind that, please dont gezavat fast,لبخند 

Sorry Mohammad Reza, I going to share one of your post that has been published there, pardon me.

Have you ever seen russian nested dolls?

Contents and Containers have such a relationship.

Every content can be a container for the other content.

PC was a container and Windows was a content for it.

Then Windows itself became a container and

Applications became the new generation of content.

Then applications became the container and

Web (Interconnected data) became the content.

Nowadays, social networks are the latest containers.

What’s your content and how it will become the container in future?

P.S: I want to answer the last question from my point of view: motamem.org is and will be the content.

گل‌های کنار جاده را فراموش نکنیم

این روزها حوصله فیلم دیدن ندارم.

نمی‌دونم.

کار خاصی ندارم و نمی‌کنم که مهم‌تر از فیلم دیدن باشه ولی احساس می‌کنم وقت تلف کردن است. یک علتش هم اینکه تو کوچه‌یِ گوسفندنگری -که اینجا هم اشاره کردم- گیر افتادم.

یک فرایند و الگوریتم برای مصرف هر نوع محتوی اعم از کتاب، وبلاگ یا فیلم تعریف کردم:

اول مشاهده یا خواندن اون (بدون هیچ distraction)

بعد رونویسی مطالب آن (در فیلم‌ها، زیرنویس فارسی و انگلیسی)

و بعد ممکنه رسم نقشه ذهنی یا خلاصه کردن کامنت دیگران.

در مواردی هم جستجو در اینترنت.

شاید بشه گفت: نوعی هفت خوان رستم یادگیری.

به همین خاطر گزینش محتوی سخت شده و نمی‌تونم هر فیلم، هر کتاب، هر نوشته و هر وبلاگی را به لیست انتظارم وارد کنم.

نه که نخوانم، شاید گذری بخوانم ولی باید در آینده برگردم و فرایند بالا را روی آن پیاده کنم.

نمی‌دانم کمال‌طلبی است یا کمال‌گرایی (+)

در کوتاه مدت اگر چه شبیه دنده سنگین برای ماشین ذهن است و وقتگیر. ولی در بلند مدت تاثیر عجیبی دارد.

الان حدود چند ماه است تمام نوشته‌ها از روزنوشته ها، متمم تا کتابها را رونویسی می‌کنم چند ده خودکار تمام کردم، در کنار روان‌نویس‌های نه چندان ارزان استدلرم.

ولی تجربه شخصی‌ام می گوید، در بلندمدت خیلی زیاد توجه انسان ورزیده می‌شود.

عادت همیشگی، متن را می‌خوانی و رد می‌شوی.

ولی وقتی رونویسی می‌کنی انگار درِ دیگری بروی بهشت متن باز شده،

با خود می‌گویی این کلمات کجا بودند؟ این جمله را ندیدم، این مفهوم را که اصلا برعکس فهمیده بودم.

در کنار این، فکر کنم رونویسی برروی تسلط کلامی هم تاثیر زیادی دارد.

 هفته پیش سایت سجاد سلیمانی را مرور می‌کردم، دیدم یک فیلم معرفی کرده به نام peaceful warrior. گفتم دل به دریا بزنم و لااقل در یک سال اخیر یک فیلم را کاملا مشاهده کنم.

فیلم، موضوعی خوب (و نه عالی) داشت. گویا از زندگی واقعی یک ژیمناستیک‌کار آمریکایی در دهه ۶۰ میلادی ساخته شده بود و کمی هم طعم انگیزشی داشت.

از اینها که بعد از شکست می گن بلند شو، تو می تونی و از این حرفها.

دو نقش اصلی فیلم، یک جوان و یک فرد میانسال بود که نقش یک پیر یا با اصطلاح مرشد و راهنما را برای جوان ایفا می‌کرد. یک روز جوان را به کوه اطراف گاراژشان برد تا چیزی در بالای کوه به او نشان دهد.

وقتی بالای کوه رسیدن، پیر خردمند فیلم یک سنگ معمولی نشان داد که این همان بوده که برایش به این قله صعود کرده‌اند.

جوان (خام) هم اعتراض کرد که این چه کار بیهوده‌ای بوده و آنجاست که هنرپیشه میانسال اشاره می کنه که در زندگی هدف مهم نیست بلکه مسیره که باید ازش لذت ببری. 

از فیلم بگذریم، من سعی می‌کنم این پند حکیم فرزانه را در متمم‌خوانی رعایت کنم و خیلی این نصیحت را دوست دارم.

دوست دارم درس ها را خوب بخونم. دوست دارم کلمه به کلمه نوشته‌ها را بچشم. می دونم نویسندگان متمم (و در کل هر نویسنده خوبی) برروی نوشته‌هاشون خیلی وقت می‌زارن، من هم دوست دارم برا خوندنش وقت زیادی بگذارم.

به همین خاطر اول متنو می‌خونم بعد کامنت‌ها، بعد درس  را رونویسی می‌کنم بعد خلاصه کامنت‌ها را می‌نویسم و بعد نقشه ذهنی اون را استخراج می‌کنم.

به همین خاطر نیاز نمی‌بینم حتما با ولع و باسرعت هر درس و دوره‌ای را بخوانم و تمام کنم.

در کتاب خواندن هم همین است. دوست دارم یک کتاب خوب و مناسب را ده بار خوب بخوانم و رونویسی کنم (یعنی واقعا هضم کنم) تا ده کتاب عالی را سرسری بخوانم.

نه اینکه خدای نکرده  بعدِ چند سال، نهایتاً، بیام و زانو غم، بغل بگیرم که ببین چند ده کتاب خوندی، به چه درد تو خورد؟ با این وقت سرکوچه بلال می‌فروختی الان موفق‌تر بودی.

بعد هم به نویسنده کتاب گرفته تا مترجم و ناشر و وزارت ارشاد فحش بدهم که عمر مرا تلف کردند.