درباره حریم شخصی در فضای دیجیتال

حسین در پست قبلی در قالب کامنت از من تلویحاً سوالی پرسید و چون در بخش کامنت پرشین بلاگ محدودیت نگارش وجود دارد در این پست به ان پرداختم. حسین نوشته:

“من عضو لینکدین نیستم / البته چندین سال قبل شدم ولی چیزی یادم نیست در موردش اما احساس می کنم حتی اطلاعاتی که نمایش داده میشه هم نباید از محدوده ای خارج باشه ، مثلا فکر می کنم اطلاعاتی منتشر میشه که اتفاقا همه عامدا در این شبکه منتشر میکنن تا شناخته تر بشن و بعید میدونم اطلاعات شخصی کسی نمایش داده بشه و ناقض حریم شخصی باشه”

حسین منظور من از کل حریم شخصی اطلاعاتی نیست که “نباید” منتشر بشن بلکه اطلاعاتی که است که تاکنون هیچ قانونی و چارچوبی برای انتشار اونها وجود نداشته مثل اطلاعات رفتاری.

تو همون لینکی که هم در متن اشاره شده – از سایت webmindset–  هم اشاره شده که دو نوع اطلاعات داریم explicit information و  implicit information اولی اون چیزهایی که انتشار اون ممنوعه مثل محتوی ایمیل یا پیام های تلگرامی. ولی دومی اطلاعاتی که از رفتارهای دیجیتال من و تو استخراج میشه. تو الان ممکنه فامیلی تو ننویسی شاید به خاطر اینکه احساس کردی حریم شخصی توئه پس من نمی تونم اونو انتشار بدم.

ولی کسی می تونه از سرعت کامنت گذاشتن و لایک کردن چند پست وبلاگ به تیپ شخصیتی تو را پی ببره. برای دومی هم نه از تو اجازه خواسته میشه و نه اصلاً به عقل من و تو خطور می کنه. این تصویر پاوپوینت همیشه از سمینار رفتارشناسی در محیط کسب و کار یادم مونده: اگر تو ۳۰۰ بار تو فیسبوک چیزی را لایک کنی شناختی که فیس بوک از تو پیدا میکنه بیشتر از همسرت خواهد بود.

به نظرت وقتی داری مفت و مجانی از شبکه های اجتماعی استفاده می کنیم هزینه هارو کی می ده؟ تبلیغ که وجود نداره، فقط حساب کن هزینه این پهنای باند وحشتناکی که دارن استفاده می کنن را کی می ده؟ من تو همین وبلاگ که بازدیدکننده خاصی نداره باید همیشه یک تبلیغ جلو چشمم رژه بره وگرنه باید هزینه نگهداری این وبلاگ را خودم از جیبم بدم که کم نیست پس چطور تلگرام که چند ده درصد ترافیک کل ممکلت مربوط به اون است مفت و مجانی به من سرویس بده؟ به نظرت حرف یا دروغ پاول دوروف درسته که از پول های خیریه استفاده می کنند؟ محمدرضا همیشه می گه هیچ نهار مجانی در دنیا وجود ندارد there is no free lunch وقتی داری از یک سرویس یا محصول رایگان استفاده می کنی بدون تو خودت محصول هستی دارن تو را می فروشن دارن اطلاعاتی که تو داری تولید می کنی را به کسی یا شرکتی دیگر می فروشن  جمله معروفی که وجود داره

If you’re not paying for something, you’re not the customer; you’re the product being sold

ضمناً توصیه می کنم این پست محمدرضا را بخون که یک جایی گفته:

“حالا میشه بهتر فهمید که یکی از کاربردهای شبکه های اجتماعی به عنوان یک سیستم پیچیده چیه.

ما با هر بار لایک زدن یا نزدن یا فالو کردن یا نکردن، داریم اطلاعات “تولید” می‌کنیم و از سوی دیگه، انتروپی اطلاعاتی جامعه رو کاهش می‌دیم.

چیزی که ذی‌نفعان زیادی داره و خیلی‌ها حاضرن براش پول بدن و ظاهراً همین کار رو هم کرده‌اند. چون ما داریم مجانی از این سیستم‌ها استفاده می‌کنیم!”

مطلب مرتبط: نوشته دوست متممی ام محمدرضا زمانی با عنوان “عکسی جدید بریم بفرست! 

0 نظر در “درباره حریم شخصی در فضای دیجیتال

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.