هیچ دوستی همیشگی نیست

 

هر دوست همچون مالک یک کاروانسراست.

و ما انسان‌ها همانند کاروان در حال سفر.

هر کاروان لختی در آن توقف خواهد کرد.

و سپس به راه خود ادامه خواهد داد.

کاروانسرا، معبر خوبی است،

ولی محل ماندن نیست.

هیچ دوستی تا ابد نمی‌تواند در کنار ما باشد.

باید زمانی از آن خانه دل بکنیم و راه رشد را ادامه دهیم.

دوست چون نفس است.

گرچه ممد حیات است ولی

گر آید و بیرون نرود، می‌کشد.

پس ای صاحبِ کاروانسرا از من نخواه کاروان خود را تا همیشه در آن سکنی دهم.

پس ای دوست از من نخواه که همیشه با تو باشم.

بگذار از تو رها شوم.

و به سمت دوست و مقصدی دیگر حرکت کنم.

اگر چه برای من و تو دردناک است ولی می‌دانم برای جهان مفید خواهد بود.

پی نوشت: این دلنوشته در ادامه نوشته محمدرضا در مورد دوستی به ذهنم رسید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.