Ctrl + F

این حرف‌هایی که در ادامه می‌زنم فقط در حد حدس و  گمان و نظرات شخصیه و اصلاْ نمی‌دونم درسته یا نه.

فکر کنم در گذشته یکی از تکنیک‌های مقاله‌نویسی در نشریات کاغذی این بود که یک تیتر هیجان انگیز در صفحه اول منتشر می‌شد. خواننده هیجان زده در پی اون تیتر مجبور بود روزنامه یا نشریه را بخره و اون مقاله را از بین صفحات پیدا کنه و بخونه. نقل قول جنجالی هم توی یک جای نامشخص و لابلای متن مقاله بود که خواننده مجبور بشه همه مقاله را بخونه. 

الان این تکنیک توی سایت‌های خبری هم استفاده می‌شه ولی یک چیز تغییر کرده. در مقالات الکترونیکی می‌تونیم سرچ کنیم و مثل روزنامه نیست که غیرممکن باشه.

وقتی من  تیتر بالا را در خبرگزاری ایسنا می بینم دیگه نمیرم کل مقاله را بخونم فقط یک Ctrl +F می گیرم و کلمه بیماری را سرچ می کنم و دیگه عملا اون تکنیک بی اثر میشه. به نظرم این مشکل یک مشکل کلی‌تره و از مدل ذهنی نشات می‌گیره. یعنی آدم‌ها می‌خوان با همون مدل ذهنی کاغذی تو فضای دیجیتال فعالیت کنند. این تصویر صفحه اول خبرگزاری نسیم است:

 کاملا تلاش شده صفحه اول سایت مشابه روزنامه دربیاد شاید هم خواست خونندگان بوده. کاری که من تا حالا در هیچ خبرگزاری خارجی و داخلی ندیدم. این مثال‌ها نشون میده آدم‌هایی که الان در این رسانه ها کار می‌کنن همون روزنامه نگارها و نویسندگان سنتی هستند. فقط از دید اونها کاغذ تبدیل شده به صفحه نمایش و دیگر هیچ. 

نوشته‌های دیگر وبلاگ:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *