استعاره‌ای در مورد دنیا

دنیا مثل پیکر انسان است.

بعضی آدم‌ها موی زائدند به هیچ دردی نمی‌خورند و کسی هم نمی‌داند برای چه خلق شده‌اند.

بعضی مثل ناخنند. مدتی هستند و تاثیری دارند بعد بی‌خاصیت می‌شوند.

بعضی‌ها مثل سلول‌های پوست هستند عمرشان از قبلی بیشتر است ولی باز بعد از صباحی بلا استفاده می شوند.

بعضی دیگر مثل دست و پا و انگشت و گوش و دماغ هستند. باید باشند اگر نباشند دنیا به سختی نبودشان را تحمل می‌کند و با فقدان‌شان سرعت حرکتش کم می‌شود.

بعضی هم قلب عالمند. مغز دنیایند. سیستم تنفسی جهانند. اجزای اصلی هستند. لحظه ای اگر نباشند دنیا دیگر جایی برای زندگی نیست و حیات همه سلول‌هایش به خطر می‌افتد. آنها با اینکه رکن هستی‌اند ولی در اقلیت‌اند دیده نمی‌شوند. تعدادشان در مقابل گروه اول و دوم بسیار کم است.

نوشته‌های دیگر وبلاگ:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *