۶ دلیل برای اینکه هر روز وبلاگ خود را به روز کنیم

این نوشته احتمالاً حکم این جمله را دارد:

“تو که اینو می‌گی چرا خودت عمل نمی‌کنی” ولی به نظرم اشکالی ندارد.

تنها چیزهایی است به ذهنم رسیده و تراوشات ذهنی هست که می‌خواهم اینجا منتشر کنم.

وبلاگ‌نویس روزانه برای من یک آرزو و هدف است و تلاش می‌کنم به هر نحو ممکن به این عادت برسم. البته اگر عزت نفسم نابود نشود.

وبلاگ نویسی روزانه چه مزایایی دارد؟ چرا بهتر است هر روز وبلاگ خودمان را به روز کنیم؟

۱- افزایش رتبه الکسا و سئو

طبیعتاً انتشار بیشتر محتوا و بروزرسانی سریع‌تر احتمال افزایش خوانندگان سایت را بیشتر می‌کند و همان طور که می‌دانیم افزایش تعداد ویزیت‌های یک سایت یا وبلاگ به افزایش رتبه الکسا منجر خواهد شد.

از طرفی crawler‌ها گوگل برای خزیدن در وبلاگ شما زمان محدودی دارند و وقتی این زمان پایان می‌پذیرد سایت شما را ترک کرده پی کار شما می‌روند شما هر چقدر زمان فعالیت خزنده‌های گوگل را در سایت خود افزایش دهید احتمال اینکه سئوی بهتر بگیرید بیشتر است.

البته دلایلی دیگر برای همبستگی بین آپدیت روزانه و گرفتن رتبه بهتر در گوگل وجود دارد که فعلاً‌ من نمی‌دانم و در مورد آن تحقیق خواهم کرد.

اول هم خواستم کمی تحقیق کنم ولی می‌خواستم مطلب امروز به به نحو منتشر کنم پی آن نرفتم. ولی بهتر است در مورد آپدیت روزانه و افزایش رتبه سئو خودمان جستجو کنیم.

۲- جلوگیری از کمال گرایی

وقتی شما خود را مجبور می‌کنید هر روز یک مطلب منتشر کنید کمال گرایی شما کاهش پیدا می‌کند.

چرا؟ چون چاره کمال گرایی این است که برای خود یک deadline تعیین کنید و تلاش کنید به هر نحو ممکن سر یک ساعت یا انتهای روز کار را با هر کیفیت ممکن تحویل دهید. وقتی شما نقشه می‌ریزید که سه روز در میان یک مطلب منتشر کنید این سه روز در آینده به چهار روز سپس پنج روز و الی آخر تبدیل می‌شود و نهایتاً شما قید نویسندگی در وبلاگ را می‌زنید. چاره کار این است با هر کیفیت ممکن حتی در حد چند خط یک مطلب انتشار بدهید و بگذارید این طلسم کمال گرایی در شما بشکند.

۳- نشان خود حقیقی

وقتی ما هر روز می‌نویسم چون همیشه مشکل حرف داشتن داریم مجبوریم هر چیزی که به ذهنمان می‌رسد را بنویسم. و یا بدون ویرایش آن را منتشر کنیم. یا وقت نکنیم که کلمات آن‌را جابجا کنیم. به همین خاطر این نوع نوشته‌ها بیشتر خود واقعی ما را نشان می‌دهد. بسیار از افراد ساعت‌ها و روزها وقت می‌گذارد و یک نوشته در وبلاگ خودشان منتشر می‌کنند خواننده بیرونی هم فکر می‌کند این آدم عجب آدم بزرگی است و چقدر فلان است و چقدر بهمان. ولی کسی نمی‌پرسد که چقدر برای انتشار این محتوا یا نوشته‌ وقت گذاشته؟ چقدر آن را ویرایش کرده؟ همین وقت گذاشتن زیاد باعث می‌شود دیگر جنس نوشته از خود ما دور شود و با متنی روبرو باشیم که انگار دغدغه و سبک زندگی کس دیگری را دارد.

۴- کوتاه شدن طول محتوا و راحتی خوانندگان

سبک زندگی امروز طوری شده که کسی وقت اختصاصی برای خوانندن وبلاگ شما نخواهد گذشت. مردم لابه لای کارهاشون به وبلاگ شما سر می‌زنند و یا هنگام وب‌گردی به نوشته‌های شما می‌رسند. وقتی ما عادت نوشتن روزانه را داشته باشیم ناخودآگاه باعث می‌شود کم بنویسم و همین کم نوشتن و هر روز نوشتن باعث می‌شود که خواننده احساس راحتی بکند. اینکه من هفت مطلب ۳۰۰ کلمه‌ی را در یک هفته بخوانم راحتر و محتمل‌تر از این است که یک مطلب ۲۰۰۰ کلمه‌ی را در یک روز مطالعه کنم. چون مطالعه اولی به هفت عمل کوچک تقسیم شده و دومی یک فعل دشوار و زمان‌بر است.

۵- تشکیل عادت وبلاگ‌نویسی:

واقعیت این است که تمام زندگی ما وبلاگ نویسی نیست و باید به کارهای ضروری و غیرضروری در زندگی برسیم. اگر نویسندگی آنلاین و وبلاگ‌نویسی به عادت روزانه ما تبدیل شود کم کم آن سختی و دشواری اولیه را از دست می‌دهد و به یک عادت روزمره تبدیل می‌شود مثل کسانی که نماز می‌خوانند.

برای من واقعیت این مساله به یک عادت اعتیادآور تبدیل شده من وقتی نتوانم یک روز مطلبی منتشر کنم آنروز اعصابم به می‌ریزد و بدنم درد می‌کند ولی پس از انتشار یک پست و زدن دکمه publish دوپامین فراوانی در مغزم آزاد می‌شود و شب می‌توانم راحت بخوابم.

پس ما اگر جسته و گریخته نویسندگی کنیم و کار ما بگیر و نگیر داشته باشد نهایتاً همیشه به عنوان یک پروژه و مساله حل نشده در زندگی ما باقی می ماند ولی اگر به نحو ممکن به آن عادت کنیم دیگر سختی اولیه را نخواهد داشت.

۶- معتاد کردن خوانندگان وبلاگ:

یادم هست Nir Eyal نویسنده کتاب Hooked توصیه می‌کرد برای اینکه مشتریان خود را وابسته و معتاد یا با اصطلاح خودش قلاب کنید سعی کنید هر روز  آ‌نها یک کار مشخص را انجام بدهند این کار می‌تواند مراجعه به یک سایت یا وبلاگ باشد. شما بالاخره یک عده خوانندگی همیشکی و وفادار دارید و اگر هر روز بتوانید یک مطلب (حتی چرت) منتشر کنید باعث خواهد شد آنها به شما و وبلاگ شما معتاد شوند. و بعد از مدتی مدام آنرا رفرش کنند. سر زدن به وبلاگ شما و خوانندن نوشته های شما به یک عادت ناخودآگاه در آن‌ها تبدیل شده و حتی ناآگاهانه به سایت شما سر می زنند. برای من سایت محمدرضا شعبانعلی و بعضی دوستان حکم این مسئله را دارد. هر روز ناخودآگاه چند بار آن‌ها را رفرش می‌کنم و اگر یک هفته مطلبی منتشر نشود بدن درد می‌گیرم و احساس می‌کنم یک چیزی کم است.

7 نظر در “۶ دلیل برای اینکه هر روز وبلاگ خود را به روز کنیم

  • ۱۳۹۶-۰۷-۱۰ در ۱۲:۵۷ ب٫ظ
    پیوند یکتا

    چند روزی بود که به دلایلی نتوانستم وبلاگ نویسی کنم و این چند روز حال خرابی داشتم. امروز که نوشته ات را دیدم فهمیدم چه حالی بوده ام.
    اینجا هم درباره اش نوشته ام. http://sheikhmoradi.com/%D9%88%D8%A8%D9%84%D8%A7%DA%AF-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C-%D9%88-%D8%A8%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D8%B1%D8%AF/

    پاسخ
    • ۱۳۹۶-۰۷-۱۰ در ۸:۰۸ ب٫ظ
      پیوند یکتا

      چه جالب معصومه
      دانشمندا می‌گن اعتیاد مثبت داریم و اعتیاد منفی. این نوشتن هم از نوع اعتیاد مثبت هست ولی متاسفانه برای معتادین به نوشتن دولت کوپن صادر نمی‌کنه 🙂

      پاسخ
  • ۱۳۹۶-۰۷-۱۱ در ۱۲:۴۰ ب٫ظ
    پیوند یکتا

    همه نکاتی که ذکر کردید، نکات درستی بودند.
    به نظرم مهم‌ترین خاصیت روزانه نوشتن، ایجاد عادت نوشتن است. اینکه نوشتن روزانه را به فرایندی تبدیل کنیم که به شکل روتین انجام شود و قدم به قدم رشد کند.

    پاسخ
  • ۱۳۹۶-۰۷-۱۲ در ۱:۳۰ ب٫ظ
    پیوند یکتا

    اینکه بتونیم هر روز بنویسیم خیلی خوبه
    ولی یه روزایی واقعا نمیشه
    همین که بتونی مقاله شخصی خودتو با هر حالت روحی بنویسی خیلی خوبه

    پاسخ
  • ۱۳۹۶-۰۷-۱۲ در ۹:۲۸ ب٫ظ
    پیوند یکتا

    علی جان،
    حرفی که تو زدی رو با تعبیر محمدرضا هم شنیده بودم. اینکه اگه یه روز ننویسیم، حال‌مون بد می‌شه و یه چیزی توی زندگی‌مون کمه.
    یه مدته دارم نگاه می‌کنم، می‌بینم شهرزاد پاک‌گوهر، علی طاعتی مرفه، معصومه شیخ‌مرادی، امین آرامش و حتی خودت، همه و همه در مورد وبلاگ‌نویسی مطالبی نوشتین.
    این هم‌زمانی هم برام جالب بود هم به فال نیک گرفتم.
    پی‌نوشت یک: یه مدته می‌خواستم به خاطر این لطفی که بهم کردی و اسمم رو به قسمت دوستان سایتت اضافه کردی، خیلی خوشحال شدم. اولش که دیدم، گفتم سینا شهبازی یکی دیگه هم داریم ولی وقتی عنوان مطلب خودم رو دیدم، لبخندی روی لبم نشست. خیلی ازت ممنونم.
    پی‌نوشت دو: از چندتا دوستان اجازه گرفتم و اسم سایت‌شون رو به پیوندهای سایتم اضافه کردم. چندتایی می‌گفتن نیازی به این کار نیست. برای همین برای شما دیگه اینکارو نکردم و بدون اجازه اینکارو کردم.
    شاد باشی علی جان.

    پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.