خودرو یا اسباب‌بازی؟

دقت کردید بچه‌ها معمولاً خیلی سریع اسباب‌بازی‌های هاشونو خراب می‌کنند و خونه‌های ما (حتی با توان مالی پایین) پر از اسباب‌بازی‌های تکه پاره شده است؟

اگر بخش زیادی از خرابکاری را به حساب بچه ها بنویسیم ولی نباید از کیفیت اسباب‌بازی‌ها هم بگذریم. 

یعنی آدم، حس می‌کنه طوری این لوازم ساخته شدن که سریعاً خراب بشن و ما دوباره به جای اون‌ها جنس نو بخریم.

اینکه ماها خیلی‌هامون عکسِ اسباب‌بازی‌های دوران بچگی را تو آلبوم عکسامون داریم ولی خود اسباب‌بازی‌ها را نه، می‌تونه شاهدی برای این مدعا باشه.لبخند اگرچه عمر کاغذ کمتر از پلاستیک است.

بگذریم.

این مساله رو تو لوازم الکتریکی هم میشه دید. مخصوصاً در لوازم جانبی مثل کابل. یعنی انگار طوری ساخته می‌شن که حتماً از محل اتصال، کنده شن و ما سراغ خریدهای بعدی بریم.

(البته همه اینها حاصل دیدن و تجربه شخصی است و گرنه میشه چند صد مثال نقض آورد که محصولی داره سالها کار می‌کنه و به قول معروف آخ هم نگفته.)

تا امروز هم، از زبان‌ افراد مختلف، شنیده بودم که این نوعی ترفند است که توسط شرکت‌های خصوصاً چینی زده میشه که شما مجبور بشید یک محصول را چندین بار تعویض کنید.

عقل و منطق کسب و کار هم حکم میکنه که این مساله اتفاق بیافته. اگر بعضی از شرکت‌ها محصولی تولید کنند که ۲۰ سال بدون مشکل کار کنه طبیعتاً ورشکست یا ساقط می‌شن. 

تو کشورمون هم حداقل تو شهر دهات ما، همه دوست دارن محصولی را بگیرن که ارزون، چندکاره و رویین تن باشه.

در کنار این مساله همیشه از بزرگترها می‌شنویم که قدیم‌ها، جنس‌ها بهتر بودو به قول ترکا داش دوئن بود.

از لوازم خانگی گرفته تا ماشین و مصالح ساختمانی.

یا کسی داشت و می‌خرید و یک عمر استفاده می‌کرد و یا نداشت و نمی‌خرید. پدیده‌ای به نام تعویض محصول وجود نداشت.

مشابه این مساله را خودم تجربه کردم. یک زمانی می‌خواستم پاترول بگیریم.

یکی از پارامترهای انتخابم ایمنی بود به همین خاطر اخبار تصادف پاترول را می‌خوندم. 

یک بار هر چه قدر تصاویر تصادف پاترول با ماشین‌های جدیدتر را سرچ می‌کردم می دیدم کمترین آسیب به نیسان پاترول عهد عتیق خورده و در مقابل ماشین روبرویی له و لورده شده.

یعنی میشد برداشت کرد که یک محصول قدیمی از رده خارج شده استحکام بیشتری نسبت انواع جدیدترش داره.

این گزاره‌ها تو ذهنم بود که امروز یک کامنت تو متمم از هومن کلبادی خوندم.

هومن گویا در زمینه فروش خودرو تجربه داره و این حرف‌ها را از منظر یک کارشناس می‌گه.

“خودروسازان، در ابتدا، خودروها رو با کیفیتِ بسیار بالا و با طولِ عمری بالا تولید می‌کردند که دوامِ بسیار زیادی داشتند و بدنه‌هایِ بسیار محکم و قطعاتی که طولِ عمرِ بالایی داشتند.

البته در اون زمان، حاشیۀ سودِ تولیدکنندگان بسیار زیاد بود و همین امر و عواملی مثلِ کم‌بودنِ رقیب و باعث می‌شد که بیشترین دغدغه، تولیدِ خودرو باشه.

اما در دهۀ ۹۰ میلادی، خودروسازانِ بزرگی مثلِ مرسدس بنز، با چالشی عجیب مواجه شدن:

خراب نشدنِ خودروها و مقاومت و استحکامِ بسیار زیادِ اونها!

همین مسئله، این خودروساز و بسیاری از خودروسازای دیگه رو به فکر واداشت تا سوگیریِ خودشون رو به سمتِ مصرفی‌سازی ببرن؛

به این شکل که دوام و بقایِ قطعاتِ یدکی، تا حدِ زیادی کاهش پیدا کرد و به عللی مثلِ کاهشِ مصرفِ سوخت، سعی‌ کردن از ورق‌هایی نازک‌تر و با مقاومتی پایین‌تر در ساختِ بدنه بهره ببرن.

تا علیرغمِ افزایشِ ایمنیِ سرنشینان (با اضافه کردنِ ایربگ هایِ متعدد و سیستم هایی مثل ABS و EBD و ESP و . . . ) در صورتِ بروزِ تصادف،

حجمِ بالایی از قطعات و لوازمِ یدکی، نیاز به تعویض پیدا کنند.

و از این طریق، سودِ بسیار بالایی نصیبِ شرکت‌هایِ خودروساز میشه.”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.