دولت چین، با دوربین‌های خود، افراد را در چند دقیقه شناسایی می‌کند

یکی از مطالب قبلی به کنترل شرکت‌های تکنولوژی روی کاربران وجمع آوری اطلاعات شخصیاشاره کردم. طبیعتاً وقتی شرکت‌های خصوصی به خود حق این کار را می‌دهند نباید از دیگران انتظاری بیشتری داشت.

اخیراً شبکه بی‌بی سی گزارش داده دولت چین در حال ساخت بزرگترین و پیشرفته‌ترین سیستم دوربین های مداربسته دنیاست. در شهر guiayang پلیس در حال آزمایش این سیستم است. به طوری که تمام تصاویر شهروندان در بانک اطلاعاتی پلیس شهر جمع آوری شده است. برای بررسی عملکرد این سیستم خبرنگار بی بی سی تصویری از چهره‌ی خود را در اختیار پلیس قرار می‌دهد تا کارایی سیستم سنجیده شود. چقدر طول می‌کشد تا موقعیت او را شناسایی شود.

در ویدویی زیر که به زبان انگلیسی است می‌توانید نتیجه  این آزمایش را مشاهده می‌کنید. ادامه نوشته صرفاً ترجمه بخشی از  ویدیو است.

 

 

در چین دوبین‌های مداربسته در همراهی با با تکنولوژی هوش مصنوعی به صورت گسترده استفاده می‌شود. بعضی از دوربین‌ها می‌توانند چهره فرد را تشخیص دهند و بعضی دیگر حتی قادرند جنسیت، سن و قومیت فرد را از روی تصاویر گرفته شده تعیین کنند.

فقط یک کارخانه در hangzhou‌ یک میلیون دوربین مداربسته تولید و به فروش رسانده است. چین بزرگترین سیستم دوربین‌های مداربسته در جهان را داراست. تخمین زده می‌شود حدود ۱۷۰ میلیون دوربین CCTV در سراسر کشور نصب شده که این تعداد تا سال ۲۰۲۰ به بیش از سه برابر افزایش خواهد یافت.

کارشناس شرکت Dahua Technolgy می‌گوید: ما می‌توانیم چهره هر کس را با کارت شناسایی او تطبیق ‌دهیم و تمام حرکات و مکان‌هایی که در طول هفته اخیر رفته را استخراج کنیم. ما خودرو هر کس را با چهره او لینک می‌دهیم و حتی نزدیکان و کسانی که بیشتر با آن‌ها رفت و آمد می‌کند را شناسایی می‌کنیم. با افزایش تعداد دوربین‌ها قادریم تشخیص دهیم شما با چه کسانی بیشتر ملاقات می‌کنید.

Sudworth گزارشگر بی بی سی برای آزمایش این سیستم از نقطه نزدیک سی تی سنتر شروع به حرکت می‌کند تا پی برد سیستم چقدر طول می‌کشد تا او را شناسایی کند؟ قبلاً تصویر او به عنوان یک عنصر نامطلوب به سیستم اعلام شده.

چند دقیقه طول نمی‌کشد که دوربین موجود در محوطه چهره را تشخیص داده و صدای زنگ اتاق کنترل بلند می‌شود و ماموران بالافاصله او را دستگیر می‌کنند تمام این مراحل فقط ۷ دقیقه طول می‌کشد.

منبع (+)

ایده کسب و کار: موتور پیشنهاد قیمت

وقتی قراره ما یک چیزی دست دوم را بفروشیم مثل ماشین یا خونه یا موبایل معمولاً به این مشکل برمی‌خوریم که چقدر روی آن قیمت بگذاریم. مثلاً من چند وقت پیش می‌خواستم یک تبلت قدیمی را بفروشم مونده بودم چقدر قیمت بزارم. مجبور بودم سایت‌های آگهی را زیررو کنم تا حدود قیمت‌ها را بفهمم یا اینکه منتظر بمونم مشتری زنگ بزنه و قیمت پیشنهاد کنه.

به همین خاطر ما اگر یک سیستم کامپیوتری داشته باشیم که به ما قیمت حدودی پیشنهاد بده خیلی خوب میشه. مثلاً من مشخصات تبلت خودم را بهش بدم و اون به پایگاه داده‌اش مراجعه کنه و بگه که این تبلت بین ۳۵۰ تا ۴۰۰ قیمت گذاری میشه.

 

خوب ورودی این سیستم چی‌ میتونه باشه؟

این روزها که پلتفرم‌های مثل دیوار یا شیپور یا ایسام رشد می‌کنن حجم بسیار زیادی از اطلاعات روی اون‌ها تولید می‌کنند که هیچ استفاده‌ی ازش نمیشه و بعد از مدتی هم از روی پلتفرم حذف میشه و میره.

اگر فرض کنیم که هر آگهی که در سایت‌های خرید و فروش عرضه می‌شه به صورت یک رکود باشه اگر همه‌ اطلاعات را با هم ادغام و تجمیع کنیم چه خروجی‌های خوبی ازشون استخراج میشه. حتی اخیراً دیوار مختصات جغرافیایی ملک را هم پشتیبانی می‌کنه که خیلی عالیه.

 

 

حالا فقط یک مشکلی که وجود داره برداشتن اطلاعات با scarping از روی سایت‌ است که یک کار قانونی نیست چون این اطلاعات دارایی‌های هر پلتفرم هستند و راضی نیستن که کس دیگری از اون‌ها استفاده کنه.

در اصل ما داریم از یک پلتفرم بزرگتر کولی (piggyback) می‌گیریم

ولی یک سوال اینکه که صاحبان و مدیران این جور شرکت‌ها آنچنان سرشون شلوغه که اصلاً به فکر این نیستند که از اینقدر اطلاعات که در پایگاه‌های دادشون ذخیره شده استفاده کنن. شاید هم به اندازه ما باهوش نباشن.

از طرفی ما نمی‌خواهیم که ایمیل و شماره تلفن مردم را جمع آوری کنیم که بهشون فردا ایمیل یا اس ام اس مزاحمت آمیز بفرستیم ما فقط می‌خواهیم یک میانگین از قیمت‌های محصولاتی پیدا کنیم که مردم روی پلتفرم قرار می‌دن.

ما می‌خواهیم از داده‌های رایگانی که روی این پلتفرم‌ها وجود داره برای هدفی غیر از خرید و فروش استفاده کنیم.

حال فرض کنیم این سیستم ایجاد شده و در قالب یک سایت یا اپلیکیشن طراحی شده. اولاً خوبی این نوع کسب و کارها اینه که کلود بیس (Cloud Based) هستند یعنی همه اطلاعات روی سروهای ما قرار نداره پس نرم افزار نیست که یک کسی بگیره و کرک کنه.

از طرفی می‌تونیم مدل کسب و کار اون را به صورت اشتراک (subscription) در نظر بگیریم یعنی اشتراک ماهانه یا سالانه به مشتریان بفروشیم. هر وقت هم وقتشون تمون شد خدمت رسانی ما به اون‌ها قطع میشه.

یک مزیت این کسب و کارها هم اینکه که با استفاده بیشتر کاربرها از اون سیستم بهبود پیدا می‌کنه. یعنی وقتی کسی از سیستم استعلام می‌کنه که یک مدل گوشی سونی ساخت ۲۰۱۶ با مشخصات فلان و بهمان چه قیمتی داره سیستم یک سری ورودی‌های جدید گرفته که می‌تونه برای محاسبات بعدی ازشون استفاده کنه.

یعنی خوبی این نوع کسب و کار اینه که فول آنلاین است و همه اطلاعات ورودی کاربر ذخیره میشه.

یک پلتفرم خرید و فروش املاک و مستغلات تو آمریکا هست به نام zillow که دقیقاً همین کاری می‌کنه. این پلتفرم که هر ماه ۲۰۰ میلیو ن بازدید داره اطلاعات ۱۱۰ میلیون ملک را در پایگاه اطلاعاتی خودش داره. zillow سرویسی داره به نام zestimate که باهاش می‌تونید قیمت خانه خودتان را هنگام فروش تخمین بزنید. اون‌ها از هوش مصنوعی و اطلاعات دولتی برای تخمین‌های دقیق استفاده می‌کنند.

در کلیپ دو دقیقه‌ی زیر سیستم قیمت گذاری ملک zestimate توضیح داده شده است (زبان انگلیسی)

 

دانلود ویدیو ۵ مگ

 

درس مرتبط در متمم: موتورهای پیشنهادکننده و توصیه‌گر (Recommendation Engines)

کاربرد هوش مصنوعی در شناسایی مزاحمان پیامکی

معضل تبلیغات مزاحم و دریافت اس ام اس های تبلیغاتی در ایران یکی از مشکلاتی هست که از گذشته بوده و به نظر نمی‌رسد در آینده نزدیک هم به طور کامل قابل حل شدن نباشد.

به طور متوسط هر روز ما یک یا چند پیامک تبلیغاتی دریافت می‌کنیم که به صورت عمده و بی‌هدف ارسال شده است.

 

کاری هم از دست ما بر نمی‌آید تا جلوی دریافت پیامک‌های مزاحم و بی‌ربط و تبلیغاتی موسسات و شرکت‌ها و فروشگاه‌ها را بگیریم.

مثلاً همین چند روز پیش اس ام اس را دریافت کردم که در انتهای آن گفته شده بود اگر نمی‌خواهید این پیامک را دوباره دریافت کنید با کلمه off آنرا اعلام کنید.

به نظرم این کمترین حق یک کاربر است که بتواند دریافت کردن یا نکردن پیام‌های تبلیغاتی را خودش انتخاب کند.

این سنت حداقل در ایمیل مارکتینگ توصیه شده که با گذاشتن دکمه‌هایی مثل لغو اشتراک یا unsubscribe در انتهای ایمیل های تبلیغاتی به کاربران این اجازه را بدهید که قرار گرفتن در mail list شما را خود انتخاب کنند.

اساساً فرستادن پیام های تبلیغاتی اعم از پیامک و ایمیل بدون امکان لغو آن خود معیاری از بی‌سلیقه و بی‌کیفیت بودن خود برند و شرکت هم هست.

همانطور که در مطلب قبلی هم با عنوان رنگ رخساره خبر می‌دهد از سر درون اشاره کردم بین رفتارها کوچک و بزرگ ما رابطه وجود دارد و از نشانه‌ها و رفتارهای کوچک و ریز می‌توان کل مدل ذهنی یک برند یا انسان را درک کرد.

ما از بیرون شرکتی که پیامک‌های تبلیغاتی می‌فرستد را نمی‌شناسیم و کیفیت خدمات و کالای ارائه شده آن ‌ها را نمی‌دانیم ولی با احتمال زیاد می‌توانیم پیش بینی کنیم شرکتی که این نوع تبلیغات ارسال فله‌ی پیامک را جزو استراتژی تبلیغاتی خود قرار داده و آزار و اذیت و مزاحم مردم برایش ارزشی ندارد مطمئناً در ارائه خدمت هم کوتاهی خواهد کرد و مشتری از آن برند ناراضی برخواهد گشت.

حال صورت مسئله را تشریح کردیم

چه باید کرد؟

اخیراً دولت تصمیم گرفته که با ارسال کنندگان پیامک های تبلیغاتی مزاحم برخورد جدی‌تری کند و سامانه‌ی با عنوان ۱۹۵ را برای اینکار اعلام کرده است ولی به نظر می‌رسد این سیستم آنچنان هوشمند نباشد. یعنی از هوش مصنوعی در آن بهره برده شده باشد.

یکی از معروفترین کاربردهای هوش مصنوعی و بیگ دیتا در جهان شناسانی  تقلب و تخلف یا fraud در سیستم هاست. از سیستم های بانکی گرفته تا تخلف مجرمان در شهر.

طوری که پتیر ثیل موسس پالانتیر یکی از معروفترین شرکت های تحلیل داده و big data در جهان می‌گوید:

“وقتی این روزها واژه بیگ دیتا را می‌شنوی که بر سر زبان‌ها افتاده باید تقریباً به fraud یا تقلب فکر کنی. چون اصل مساله این است که از بین اطلاعات و داده های حجیم یک سری الگوها و معنی پیدا کنی و در بیاوری. در واقع چالش اصلی این است. وگرنه بیگ دیتا جمع کردن داده زیاد پشت سر هم نیست.

 

 

آیا فکر کردیم چطور Gmail ایمیل های اسپم را شناسایی می‌کند؟

چطور تشخیص می‌دهد این فرستنده دوست شما و ارسال کننده دیگر مزاحم و فرستنده ایمیل قلابی یا تبیلغاتی یا کلاهبرداری ؟

این کار در اصل با هوش مصنوعی و یادگیری ماشین توسط گوگل صورت می‌گیرد.

سیستم هوش مصنوعی جیمیل طوری یادگرفته که بتواند تشخیص دهد امروز پیامی که به inbox شما ارسال شده را در پوشه اسپم قرار دهد یا نه؟

البته این یادگیری کامل و این سیستم بی‌نقض نیست چون بعضاً اتفاق نمی‌افتد ایمیل دوست مان به اشتباه اسپم  تشخیص داده شده سیستم به اشتباه آن را در پوشه spam قرار داده. شما بعد چند روز ممکن است  این قضیه را بفهمید.

 

 

نکته بسیار جالب اینکه هر بار که ما یک ایمیل را با فشار دادن دکمه spam اسپم می‌کنیم در اصل برای گوگل داده رایگان ایجاد می‌کنیم و  به سیستم یادگیری ماشین جیمیل کمک می‌کنیم بهتر و دقیقتر در آینده عمل کند.

یعنی داده های عظیمی که توسط کاربران جیمیل هر روز با فشار دادن دکمه spam یا خارج کردن یک ایمیل از پوشه اسپم ایجاد می‌شود و از طرفی طراحی یک سیستم هوش مصنوعی به عنوان دریافت کننده این اطلاعات این قدرت را به گوگل می‌دهد که با دقت بسیار بالایی ایمیل های اسپم را شناسایی کند.

قبلاً هم در مطلبی اشاره کردم که وجود داده به عنوان سوخت و هوش مصنوعی به عنوان خودرو باعث می‌شود این سیستم حرکت کند و پیش بینی انجام دهد.

حال اگر همین ایده را روی سیستم پیامک کشور هم پیاده کنیم می‌توانیم با دقت بالایی مزاحمان تلفنی و پیامکی را شناسایی کنیم

البته اگر یک سیستم هوش مصنوعی پیاده سازی شود و مردم بتوانند شماره های مزاحم را به سیستم اعلام کنند می‌توان امید داشت در آینده شماره های مزاحم و افرادی که پیامک های تبلیغاتی ارسال می‌کنند توسط سیستم یادگیری ماشین detect یا شناسایی شده و جلو کار آن‌ها گرفته شود.

وگرنه با سیستم های سنتی و غیر هوشمند مقابله با یک صنعت بزرگ تبلیغاتی به نام outbound marketing کار دشوار و ناممکنی خواهد بود.